Psychoedukacja z kwiatoszem

Szukałem ostatnimi czasy rozwiązania problemu zmotywowania się do pisania. Generalnie wpisy tworzyłem albo pod wpływem jakiegoś zdarzenia, albo czyjegoś wpisu. Ostatnio jakoś blogosfera nie napawała mnie inspiracją, a i nic specjalnie ciekawego się nie działo. Dla ŚGP piszę cykl felietonów i faktycznie motywacja cyklu wystarcza. Dlatego postanowiłem wymyślić coś, co można przekuć w wieloodcinkowy cykl.

Ponieważ najbliżej zainteresowań okołostudiowobyćmożezawodowych u mnie zdecydowanie jest psychologia (pewnie było to widać w niektórych wpisach 😉 ) pomyślałem, że sensowne mogłoby być propagowanie wiedzy psychologicznej. Oczywiście nie jest to blog o psychologii, a o planszówkach, będę więc dobierał tematy w taki sposób, żeby ta wiedza była przydatna w planszówkach. Przykłady będą oparte o rozgrywki, zastosowania będą obliczone na przydatność w naszym najlepszym z hobby.

Tajemnicą nie jest, że skłaniam się raczej ku grom poddającym się wpływowi osobowości gracza wyrażanej werbalnie, nie będę więc, przynajmniej póki co, zajmował się zaprzęganiem neuronauki do tworzenia skutecznych strategii do Seta (nie pamiętam kto to wrzucał, ale naprawdę neurolog, albo neuropsycholog, opracował skuteczniejsze strategie gry w Seta wykorzystujące naturalne skłonności ludzkiego mózgu związane z mysleniem).

Ok, na razie to taki wpis o wpisach. Po cóż powstał? Otóż badania oraz praktyka pokazują, że publiczne zobowiązanie działa dużo lepiej niż zobowiązanie w sobie, w kwiatoszu 😉 O takim cyklu myślę od dłuższego czasu, ale za każdym razem mój mózg, który nie lubi sam wymyślać sobie dodatkowej pracy, jakoś blokuje rozpoczęcie. Teraz skubany będzie się musiał ugiąć 🙂 Przynajmniej taką mam nadzieję…